Ik ben Petra, mama van 3 kinderen en intussen 4 schitterende kleinkinderen. 

Op 55-jarge leeftijd kreeg ik de diagnose ovariumcarcinoom, hooggradig sereus stadium IIIA1. Mijn verhaal begint eind van november 2018. Ik werkte voltijds in een woonzorgcentrum en tijdens een late dienst kreeg ik last van mijn ademhaling, met pijn aan de rechterzijde ter hoogte van mijn ribben, vooral tijdens het ademhalen. De pijn werd zo hevig dat ik naar de spoed ging. Na enkele uren ebde de pijn weg en de arts dacht aan galproblemen. Zo ging het maandenlang op en af: verschillende spoedopnames, een opname van 3 dagen, echo’s, CT-scans en veel vragen, zonder antwoorden. Mijn lichaam verkrampte helemaal en dus bezocht ik een kinesist, osteopaat en fasciatherapeut. Tussendoor werkte ik, met periodes van ziekteverlof. Er bleven veel vragen en geen antwoorden. Eind januari 2019 kreeg ik een MRI van de hele buikstreek en kreeg de boodschap: alles ziet er gezond uit, geen kanker of wat dan ook aanwezig. Raar maar waar.

Gelukkig zei mijn huisarts: we beginnen opnieuw, want die pijn is er en we kennen de oorzaak nog niet.

Ongeveer 10 weken na de MRI kreeg ik tijdens mijn werkdienst pijn in de buikstreek. Het begon met pijn zoals bij een menstruatie maar werd later, toen ik thuis was, alleen maar erger. Na het innemen van een pijnstiller veranderde er niets en er werd een ontstekingsremmer aangeraden. De pijn werd steeds erger en ik nam contact op met de huisarts. Zij vond het vreemd omdat de pijn alleen maar heviger werd en niet onder controle kwam. Ze dacht aan de appendix, maar de loslaatpijn bleef dus ze stuurde mij door naar spoed. Daar volgde direct een echo en een CT-scan en men vond een massa ter hoogte van de rechtereierstok. Diezelfde avond volgde een bezoek bij de gynaecoloog en zij bevestigde dat er een massa aanwezig was, maar begreep de pijn niet. Na een nachtje opname en veel pijn werd er een laparoscopie uitgevoerd. Ik kreeg een zware ontstekingsremmer en bleef een week opgenomen. 14 dagen later, op 23 april 2019 kreeg ik mijn diagnose: agressieve eierstokkanker, en kwam ik in de rollercoaster van het verhaal kanker terecht.

De herkenningspunten van deze kanker waren bij mij niet aanwezig. Het is een heel verraderlijke, stiekeme kanker die geen duidelijk beeld geeft. Alertheid is zeker geboden. Van alle partijen.

Dit is het begin van mijn verhaal en gelukkig kan ik het nog navertellen. Ik ben heel dankbaar voor alle mogelijkheden en kansen die ik nog krijg, ook al krijgt je leven een heel andere vorm. Leven in het NU en elke kans nemen die je nog krijgt. Dankbaar!!!